|
|
Zakres polityki społecznej można ujmować bardzo szeroko, traktując ją jako aktywność państwa i innych podmiotów publicznych czy prywatnych, która kształtuje jakość życia ludzi, ale można ją także zawęzić do tych aspektów ludzkiego życia, kiedy wymagana jest pewna interwencja w sytuacji niezaspokojenia potrzeb uznawanych za podstawowe.
W literaturze przedmiotu, polityki społecznej, najczęściej przyjmuje się, że wszystkie współczesne państwa w mniejszym czy w większym stopniu zasługują na miano państwa opiekuńczego, tzw. welfare state, co sprawia, że samo pojęcie państwa opiekuńczego traci na swojej ostrości i staje się nieprzydatne dla rozważań nad problematyką polityki społecznej. Działalność instytucji państwowych, np. Ministerstwo Pracy i Polityki Społecznej, czy międzynarodowych, np. Rada Europy, Zgromadzenie Ogólne ONZ sprowadza się do przygotowania odpowiednich zasad korzystania z praw społecznych i dążyć do jak najefektywniejszego sposobu ich realizacji, starając się nie łamać podstawowych praw człowieka, tzn. do życia i wolności, do pracy, ochrony zdrowia i do nauki. Dziedziny polityki społecznej takie jak szeroko rozumiane świadczenia społeczne, zabezpieczenie społeczne czy obciążenia podatkowe społeczeństwa można rozpatrywać pod względem proponowanych działań, a także ich realizacji w praktyce.
W dniu 18 października 1961 r. w Turynie została sporządzona Europejska Karta Społeczna, weszła w życie w 1965 roku. Zmieniona Protokołem zmieniającym Europejską Kartę Społeczną, sporządzonym w Turynie dnia 21 października 1991 r.
W Preambule Karty podana jest ogólna definicja jej celów. Jest to: zapewnienie korzystania z praw społecznych bez dyskryminacji; poprawa poziomu życia i popieranie społecznego dobrobytu ludności państw-stron.
|
